Nieuws

Die ene professional

Die ene professional

Saskia was de eerste PGB’er die Shirin van Rooijen en haar man aannamen. Het gesprek met Saskia voelde goed en dus gingen zij een – wat later bleek – bijzondere relatie aan, waarbij hun zoon Kian zich geen beter “maatje” kan indenken.

 

Wat vooraf ging

Kian is meervoudig lichamelijk en verstandelijk beperkt. Er is nog geen diagnose gesteld. Hij is bijna zeven jaar oud en functioneert op een niveau van een eenjarige. Kian kan aan de hand meelopen en kruipen. Hij praat niet, dus is het voor zorgverleners puzzelen wat Kian bedoelt te zeggen. Hij ziet minder en hoort met een gehoorapparaat. Hij gaat sinds twee jaar dagelijks met de taxi naar het speciaal onderwijs. Het gezin woont in Utrecht. Drie en een half jaar geleden zocht Shirin, moeder van Kian, een PGB’er om voor haar zoon te zorgen.

 

Shirin vertelt: ‘ Na het gesprek belde Saskia op en vroeg me wat ik van het gesprek vond. Positief. We hadden op dat moment echt hulp nodig. In het begin was het natuurlijk over en weer wennen. Maar op een gegeven moment merkte ik dat ik in mijn pyjama naar beneden kon gaan en dus heel erg mezelf kon zijn en Kian met een gerust hart aan Saskia kon toevertrouwen.
Kian is ontspannen bij haar. Zo neemt Saskia hem wel eens mee en gaat een dagje wat leuks doen met hem, samen met haar man en twee dochters. Dat zijn leuke dingen. En het mooie is dat ik dat vol vertrouwen aan haar over kan laten. Dat duurde even natuurlijk, maar omdat ik weet dat Kian zich happy voelt bij haar, ben ik ook blij. Het is vooral het gevoel dat het goed zit en dat je niets hoeft uit te leggen. Saskia heeft een klik met Kian en kan hem “lezen”. Ze stuurt me altijd appjes of fotootjes van wat ze doen, zodat ik kan zien hoe het gaat. En soms vergeet ik zelfs te reageren.. Saskia is als een soort tante of “tweede moeder”. Als Saskia vakantie heeft, of zelf eens ziek is, appt ze dat ze Kian mist en vraagt hoe het met hem gaat. Die oprechte persoonlijke interesse en betrokkenheid, dat is heel erg bijzonder. Zorgen voor Kian ziet ze niet als haar werk, maar als “Gewoon fijn om met hem te zijn.” Dat is niet vanzelfsprekend. In totaal zijn er zo’n 6 dames die voor mijn zoon zorgen en over iedereen ben ik heel tevreden. Het contact met Saskia is echter wel extra speciaal.’

 

Saskia vertelt: ‘Ik heb momenteel drie kinderen bij wie ik kom, waarvan ik Kian wekelijks zie. Als de ouders van Kian een nachtje weggaan, dan doe ik de verzorging overdag en doe hem ’s avonds zijn pyjama aan en zijn grootouders zijn dan ’s nachts bij hem. Op die manier delen we de zorg. Ik kom nu zo’n vier jaar bij Kian. En hij zit in mijn hart. Door zijn aanhankelijkheid, altijd vrolijk zijn met een ontzettend schattige lach en hoog knuffelgehalte is hij wel heel speciaal. Als hij ziek is, dan laat hij ook wel duidelijk merken dat er iets is. Hij maakt me gewoon echt blij! Het voelt gewoon goed. Ik ben altijd welkom in het gezin. Het zijn hele open en gemakkelijke mensen en ze zijn ook oprecht blij met mijn hulp. Kian ontwikkelt zich niet snel, dus als hij dan kleine stapjes vooruit zet, dan zijn we met zijn allen blij. Dan delen we dat en sturen bijvoorbeeld een filmpje naar elkaar.’

 

Wat extra’s doen

 

 ‘Wat ik fantastisch vind is dat Saskia verder kijkt dan de zorg voor Kian. Ze kijkt ook naar ons als ouders. Ze ontlast ons door onverwacht wat dingen in het huishouden te doen. Dat voelt als een bonus. Dat helpt zo enorm!’, zegt Shirin.  

Eerder dit jaar waren mijn man en ik een weekje naar New York. Toen we thuiskwamen had Saskia de hele huiskamer versierd met een slinger met allemaal tekeningen die Kian had gemaakt met “Welkom terug papa en mama.” Nou, dat doet echt niemand! Die tekeningen hebben dus ook nog twee weken in huis gehangen.’

 ‘“Gewone” kinderen komen vaker met knutselwerkjes thuis en ik weet dat ouders dat heel leuk vinden.’, vult Saskia aan. ‘Kian zit niet op een reguliere basisschool en kan niet gemakkelijk zeggen of laten merken: “Mama, ik hou van jou.”. Dus als ik dan een briefje kan schrijven uit zijn naam, of samen een tekening kan maken met een tekstje erbij dan vinden ouders dat hartstikke leuk en het is een kleine moeite om te doen. Ik vind dat dat er gewoon bij hoort. Net zoals even de was opvouwen of iets kleins in het huishouden doen als je ziet dat dat anders blijft liggen. De ouders slapen heel weinig – soms maar vier uur – en als ze er dan even doorheen zitten, dan is het leuk als er een lieve tekening ligt, of de was is gevouwen. Ik leef me wel in, in hun situatie en vind dat eigenlijk heel normaal. Het is gewoon een mooi beroep en ook al zou ik niet betaald worden, dan nog denk ik dat ik – misschien wel in mindere mate – dit soort dingen zou doen. Er is mij gevraagd om vanaf volgend jaar wat extra te komen werken bij Kian. De zorg wordt toch letterlijk en figuurlijk wat zwaarder: hij wordt toch ook ouder en groter. En dat ga ik doen, dat vind ik leuk.’

 

Shirin besluit: ‘Wanneer professionals op deze manier echt verbonden zijn met het werken met kinderen en gezinnen, geeft dat ons als ouders veel emotionele rust. Daar zijn we Saskia dankbaar voor.’

 

Wil je ook jouw verhaal over ‘Die ene zorgprofessional’ delen? Neem dan contact op met Johannes Verheijden – Coördinator NIK Utrecht en NIK Noord-Holland & Flevoland via info@kinderpalliatief.nl.